Ngoy en Doku keren de avond: België verslaat Italië met 4–1
Nathan Ngoy viert zijn doelpunt voor België tegen Italië op 15 november in Brussel.

Nathan Ngoy schoof op zijn knieën over het Brusselse gras na de treffer die België op voorsprong bracht. Vier minuten later zette Jérémy Doku het stadion met een solo opnieuw op zijn kop. Tegen Italië kwamen de Rode Duivels vroeg op achterstand, leidden ze bij de rust met 3–1 en wonnen ze met 4–1. Na die ommekeer wacht België de kwartfinale van de Nations League.

Een vroege tik in Brussel

België kon zich op de laatste groepsavond weinig veroorloven. Italië kwam naar het Koning Boudewijnstadion met een voorsprong in de stand. Voor de thuisploeg ging het meteen de verkeerde kant uit. Michael Kayode bracht de bal voor en Pio Esposito werkte met de buitenkant van zijn voet af. Elf minuten waren gespeeld. Wie gehoopt had dat het stadion tijd zou krijgen om rustig in de wedstrijd te komen, kon dat plan meteen opbergen.

Het antwoord volgde vier minuten later. Charles De Ketelaere raakte zijn poging niet zoals hij wilde en Maxim De Cuyper gaf de bal van dichtbij de juiste richting. Het was zo’n doelpunt dat op de tribune een fractie langer nodig heeft om door te dringen. Je volgt eerst de mislukte poging, dan beweegt er nog iemand voor doel en plots is het weer gelijk. De avond lag meteen open.

Drie goals met drie verschillende gezichten

De tweede Belgische treffer kwam uit een hoekschop. De bal bleef in het strafschopgebied hangen en Nathan Ngoy kreeg hem binnen. Die 2–1 had iets rommeligs, precies het soort goal waar je als ploeg in een beslissende match graag een duel extra voor wint. De Italianen hadden nog maar net de voorsprong verloren en moesten nu zelf achter de feiten aan.

Dan kwam Doku. In de 26e minuut drong hij het strafschopgebied binnen, met de bal zo dicht bij zijn voeten dat de verdedigers telkens moesten wachten op zijn volgende tik. Daar zat de spanning van die aanval. Vanaf de zijlijn lijkt er aanvankelijk nog genoeg ruimte om hem op te vangen. Een paar korte passen later heeft hij zijn schot al gevonden en staat het 3–1. De gelijkmaker, de scrimmage en die individuele actie maakten van dezelfde elf minuten drie heel verschillende redenen om op te veren.

Pas in de slotfase kon Brussel echt ademen

Een voorsprong van twee goals kan bij de rust tegelijk groot en broos aanvoelen. Eén Italiaanse treffer zou het stadion weer onrustig hebben gemaakt. De tweede helft had daardoor een ander tempo voor wie keek. Iedere bal waarmee België onder druk uitkwam, won tijd. Iedere Italiaanse aanval hield de mogelijkheid van een nieuw kantelpunt open.

Pas in de 80e minuut maakte Diego Moreira er vier van. Kevin De Bruyne was bij die aanval betrokken en Moreira gaf het publiek eindelijk reden om de avond zonder voorbehoud te vieren. Zelfs daarna viel er nog iets te beslissen voor het Belgische doel. Senne Lammens keerde de late strafschop van Esposito, dezelfde spits die het duel vroeg had opengebroken. Dat slotdetail past bij de hele avond. Italië kreeg kansen om het verhaal opnieuw te veranderen en België ving ook die momenten op.

Wat deze 4–1 bijblijft

België eindigt met twaalf punten tweede achter Frankrijk. Daarmee is de plaats in de kwartfinale binnen. Voor de supporters brengt dat straks weer een ander soort wedstrijddag met zich mee, met meer tijd om terug te denken aan die ene eerste helft. Wie voor de volgende afspraak in het rood wil kijken, vindt de tenues in de collectie van de Rode Duivels en het rode Belgische thuisshirt voor heren.

Van de vier doelpunten blijft die versnelling van Doku makkelijk het langst hangen, juist omdat de eerste twee zo anders tot stand kwamen. De Cuyper moest snel reageren, Ngoy moest blijven zoeken toen de bal niet weg was, en Doku bracht zelf beweging in een situatie die nog beheersbaar leek. De optelsom gaf Brussel een kwartfinale én een eerste helft waar je thuis graag nog eens helemaal voor gaat zitten.

Terug naar de blog

Winkelwagen

Laden