Een invalbeurt kan een bekeravond een ander gevoel geven, ook als de invaller niet het beslissende doelpunt maakt. Jérémy Doku kwam op 28 oktober tegen Brighton in een ploeg terecht die opnieuw moest achtervolgen. Manchester City bereikte uiteindelijk de kwartfinales van de Carabao Cup: 2-2 na negentig minuten, 4-3 in de strafschoppenreeks. Tussen die twee cijfers zat een avond waarop opluchting telkens net buiten bereik bleef.

City moest twee keer terug

Brighton liet City geen rustig begin van een volgende bekerronde cadeau doen. Malick Yalcouyé zette de bezoekers na een halfuur op voorsprong. Mateo Kovačić antwoordde in de veertigste minuut, zodat City met een gelijke stand de rust bereikte. Voor de thuisfans was dat een belangrijke correctie. De achterstand was verdwenen, maar het gevoel dat Brighton elk moment opnieuw gevaarlijk kon worden, was gebleven.

Dat gevaar werd vrijwel meteen na de hervatting weer concreet. Georginio Rutter maakte er in de 47e minuut 1-2 van. Zo moest City opnieuw beginnen aan hetzelfde ongemakkelijke werk: de bal naar voren brengen terwijl elke aanval ook een beetje tijd van de klok afhaalt. Een gelijkmaker voor rust kan veel moed geven, maar hij beschermt je niet tegen een nieuwe klap zodra de tweede helft begint.

Juist dat tweede achtervolgen bepaalde de sfeer. Een ploeg die voorstaat, kan een mislukte actie soms makkelijker laten passeren. Een ploeg die opnieuw een doelpunt nodig heeft, voelt in zo'n moment hoe de avond krapper wordt. Voor City draaide het niet om een mooie score opbouwen. Het ging eerst om in de wedstrijd blijven en voorkomen dat de beker al in oktober uit handen zou glippen.

Doku gaf de jacht extra vaart

Doku kwam na 61 minuten voor Allan binnen de lijnen. Zijn entree bracht nieuwe aanvallende energie in een wedstrijd die City nog moest openbreken. Voor een supporter is dat een herkenbaar moment: er verschijnt iemand aan de zijlijn en daarmee ook een nieuw idee van wat er nog mogelijk is. Het resultaat verandert er niet onmiddellijk door, maar de volgende aanval wordt weer met iets meer verwachting bekeken.

De tweede gelijkmaker kwam via een andere combinatie. Rayan Cherki bracht een vrije trap richting doel, Vitor Reis gaf de bal de beslissende aanraking en City stond na 72 minuten weer naast Brighton. Voor Reis was het zijn eerste doelpunt voor de club. De opluchting van dat moment zat niet alleen in het doelpunt zelf, maar ook in het besef dat de achterstand voor de tweede keer was weggewerkt.

Het bleef echter 2-2. Er kwam geen derde City-treffer die de rest van de avond eenvoudiger maakte. Dat geeft Doku's bijdrage een bescheidener, maar interessante plaats in het verhaal. Hij kwam om te helpen de wedstrijd te kantelen, bleef onderdeel van die poging en kreeg daarna een heel andere opdracht. De ruimte van een invalbeurt werd ingeruild voor de smalle aanloop naar één strafschop.

Ook Doku moest langs de stip

City begon de reeks met rake pogingen van Phil Foden, Enzo Fernández en Doku. Voor de Belg was dat een helder moment binnen een chaotische wedstrijd: geen reeks dribbels of nieuwe aanval meer, maar één bal die binnen moest. Een geslaagde strafschop lijkt achteraf soms vanzelfsprekend. Terwijl hij nog genomen moet worden, voelt hij voor de kijker juist als een heel eigen wedstrijd.

Daarna verschoof het voordeel. Jason Steele stopte de poging van Kovačić en plotseling was City opnieuw afhankelijk van een antwoord. Gerónimo Rulli gaf dat antwoord met een redding op Yasin Ayari. Cherki benutte vervolgens City's vijfde strafschop, waarna Rulli ook Lewis Dunk tegenhield. Dezelfde avond die zo vaak een nieuwe achterstand had opgeleverd, eindigde nu met een keeper die de laatste deur dichtdeed.

Die volgorde verklaart waarom de viering zo veel meer was dan blijdschap om een gewone bekerzege. City had de wedstrijd niet rustig naar zich toe getrokken. De ploeg moest terugkomen, nog eens terugkomen en vervolgens in de reeks opnieuw overeind blijven. Doku's rake poging hoort bij dat gezamenlijke werk, naast Cherki's precisie en Rulli's twee beslissende reddingen.

Een bekeravond om bij te blijven

Bradford City wacht in de kwartfinale. Dat is de concrete beloning voor een avond waarop City zichzelf geen eenvoudige route naar de volgende ronde bezorgde. Voor de supporters blijft ook de andere herinnering over: hoe lang een gelijke stand kan aanvoelen als er nog steeds een uitschakeling omheen hangt, en hoe plotseling dat gevoel kan omslaan wanneer de laatste strafschop wordt gestopt.

Wie Doku ook buiten zo'n spannende avond volgt, kan onze Manchester City-selectie bekijken. Het DOKU #11 derdeshirt 2026/27 geeft zijn naam een plek tussen de clubkleuren. Tegen Brighton lag zijn rol in de invalbeurt en een rake strafschop, binnen een veel groter teamverhaal. Juist die verschillende bijdragen maakten het mogelijk dat City aan het einde nog samen kon vieren.